miércoles 15 de junio de 2011

Fo (III): ¿enfermedad?


¿Ha experimentado alguna vez esos chispazos del mal oscuro que hoy se llama depresión?
          “Un término del que me parece que hoy se abusa bastante. Me inquieta y me infunde sospecha tanta manía por tener que transformar lo que antes era un rasgo esencial del carácter humano en una patología. La melancolía, el humor sombrío, los momentos de desaliento forman parte de la vida de todos y por supuesto también de la mía. Cuando los siento intento vivirlos sin hacérselo pesar a los demás.  A veces son señales del cuerpo, que cuando está cansado influye en el humor. En ese caso hay que tratar de descansar algo más o quizás dar un largo paseo. Caminar siempre me ha sentado estupendamente. Me hace sentir más ligero, incluso en el alma. Y además, esos períodos “saturninos” son ocasiones para reflexionar sobre uno mismo, sobre el mundo. A veces incluso estimulan impulsos de creatividad ¿Por qué entonces reprimirlos con un puñado de pastillas? Claro que si el mal de vivir se vuelve demasiado violento, es más que legítimo tratar de afrontarlo incluso medicamente. Pero tengo la sensación de que ya hemos entrado a lo grande en el reino del fármaco y las farmacéuticas. Al síntoma más leve, ya sea dolor de cabeza o dolor del alma, tenemos preparada la pastilla que lo borra enseguida. Un sistema más rápido y práctico que aprender a soportar el dolor, sea físico o psíquico, o tal vez tratar de conocer sus causas. En una sociedad donde reina la eficiencia, donde nadie puede nunca fallar, donde la enfermedad y la muerte son algo que ocultar como una vergüenza, el artificio químico, de los fármacos y las drogas, se ha convertido por un lado en el negocio del siglo, y por otro en el cómodo atajo para enmascarar lo que a menudo es una desazón privada o social. Si a Rossini le hubiesen dado Prozac, quien sabe cuánta maravillosa música menos tendríamos…”
-------------------
FO, D. (2007): El mundo según Fo. Conversaciones con Giuseppina Manin. Paidós Barcelona.

martes 14 de junio de 2011

Fo (II): arte


[sobre unas pequeñas esculturas ecuestres que guarda en una estantería]
“Las compré como auténticas, pero tengo la duda de que sean de pacotilla. Aunque en el fondo, que más da. La cifra que me pidieron no era excesiva, y me gustaban. Y el hecho de que un objeto te parezca hermoso, te provoque emociones, es el único criterio válido para no sentirse timado en el ambiguo mundo del arte. La turbación de poseer una pieza original, de tener un las manos un unicum que ha sobrevivido a los siglos, vale mientras te lo creas. Hasta que alguien, que consideras más competente, no refute tus certezas de autenticidad.
-------------------
FO, D. (2007): El mundo según Fo. Conversaciones con Giuseppina Manin. Paidós Barcelona.

lunes 13 de junio de 2011

Fo (I): niños

[decía Bettelheim:] me basta con que de un hombre me contéis los primeros siete años de vida, todo está ahí. El resto os lo podéis quedar”, “[…] el futuro de cada persona depende del niño que ha sido”.
-------------------
FO, D. (2007): El mundo según Fo. Conversaciones con Giuseppina Manin. Paidós Barcelona.

lunes 28 de febrero de 2011

A cada día, o seu afán

Só por hoxe tratarei de vivir exclusivamente ao día, sen querer resolver o problema da miña vida nun intre.
Só por hoxe terei o máximo coidado do meu aspecto: cortés nas maneiras, non criticarei a ninguén e non pretenderei mellorar a ninguén senón a min mesmo.
Só por hoxe serei feliz na certeza de que fun creado para a ledicia, non só no alén, senón tamén neste mundo.
Só por hoxe axeitareime ás circunstancias, sen pretender que estas se axeiten aos meus desexos.
Só por hoxe adicarei 10 minutos do meu tempo a unha boa lectura, recordando que, como o alimento é necesario para a vida do corpo, así a boa lectura é necesaria para a vida da alma.
Só por hoxe farei unha boa acción e non llo direi a ninguén.
Só por hoxe farei unha cousa que non desexo facer, e se me sentira ofendido nos meus sentimentos procurarei que ninguén se decate.
Só por hoxe farei un programa detallado; cecáis non o cumprirei de xeito íntegro, pero redactareino igualmente. E gardareime de dúas calamidades: as présas e a indecisión.
Só por hoxe crerei firmemente -aínda que as circunstancias amosen o contrario- que a boa providencia de Deus ocúpase de min coma se ninguén existise no mundo.
Só por hoxe non terei temores. De xeito particular non terei medos de gozar do que é fermoso e de crer na bondade.
-------------------
Beato Xoán XXIII

martes 18 de enero de 2011

Tumulto(s)

(imagen extraída de http://estaticos.20minutos.es/img2/recortes/2011/01/14/6036-944-550.jpg)

M ¿será posible que vaya a triunfar el tumulto...?
Repitamos todos: ¡SERÁ POSIBLE!

lunes 13 de diciembre de 2010

Lido numa parede

"Não somos nós os que vivem acima das súas possibilidades, são eles os que vivem em cima das nossas possibilidades"

Tarde de domingo

¿Alguien puede explicarme por qué en el Superpoly, amén de otros cambios, la Plaza de Lavapiés y el Paseo de la Castellana propios del Monopoly o Palé "de toda la vida" han sido sustituidos por las calles Calvo Sotelo y Onésimo Redondo, respectivamente? Sí, sí... Onésimo Redondo, "virídico".
Por cierto, si consultáis en la wikipedia algo sobre este último individuo no dejeis de fijaros en la banderita de su lugar de fallecimiento ¡qué cachondos!